نامه ای به قدیس

قدیس جان سلام امروز هم چند کلام حرف دارم

امروز دست را بر قلمی بردم که تورا میخواست

کلماتی در ذهنم بود که روی کاغذ نوشتم...بماند

در آخر این تراوشات... وقتی که قلم از دستم افتاد

صدایی در گوش من زمزمه کرد : راه طولانی ست

در فکرت بودن را عمیق تر کردم...عجیب است

انگار که ماه وستاره ی آسمان هم

در شگفتی تو مانده است

آن ها از تو دور اند و

سخت در میان انبوه آدم ها پیدایی

و تو... کافی ست نگاهی به آسمان کنی...

ماه و ستاره هم در پیش چشم تو کوچک اند

سر به پایین انداخته اند و سر بلند تر از تو دیگر نیست

اما بدان زندگی کوتاه است قدیس

کافی ست گاهی به صدایی گوش دهی

که دیگر شاید تکرار آن ممکن نباشد

زندگی کوتاه است قدیس...کوتاه...

بوسیدن روی ماه...