اختلالات آب و هوایی در منطقه ی صفر مغزی، چرا و چطور؟

چیزی تا عید نمونده... همین چند شب پیش بود که هلیا از من پرسید امسال سال بهتری داشتی یا سال پیش بهتر بود... با دقت و صراحت جواب دادم. گفتم قطعا امسال سال بهتری بود... 340 روز پیش حدودن، وقتی سال تحویل شد، ما با خالم اینا شمال بودیم... رفتم بیرون اولین سیگار قرن جدیدمو کشیدم و برگشتم تو ویلا و یه دل سیر تو آغوش مادرم گریه کردم از دردایی که کشیدم... به هلیا گفتم امسال سال بهتری بود، هم تجربه موزیک برام جالب بود و هم اگر خدا بخواد فیلم اول... این فیلم اول ساختن پدر آدمو در میاره... در عین سادگی، امقدر پر از پیچیدگی شد که حالا فقط از ساختش، کابوس شب موند... وقتی گفتم و فیلم ساختن نگاه سنگین دوستامو حس کردم... حس کردم تو دلشون گفتن تو مال این صحبتا نیستی، نیستی نه! حالا هر روز که میگذره پیچیدگی های خاص خودش رو داره... از اون پیچیده تر اینکه دیگه پشیمون شدم و پشیمونی من برای ساخت فیلم اول کلی تبعات کم و زیاد داره... شاید اصلا یه چیز فقط، اونم اینکه دیگه خسته شدم... با اینکه حق من این نبود! سال های سال براش زحمت کشیدم... خودمو به آدما تو خیلی جاها ثابت کردم. حتا جایی که حواسشون نبود که تو این کلونی بیمار هنر کجاها هواشون رو داشتم که آبروشون نره یا هرچی. منتی نمیذارم اما حالا همون آدما منو پس زدن... یه پس زدم غیر عادی و عجیب... اگار طلسمم کردن و من آخر هر آهنگ یه جورایی کیو میدم کمک! ببین.... ببین چطور اعضای بدنم قلبمو پس زدن! منتظرم هر لحظه برای همین نوشتن هم یه اتفاقی بیوفته! مثلا لپ تاپ یهو بترکه و سوت شه هوا.. خب کار خودشم کرده. هیچوقت لپ تاپ برای من کار نکرد، برای مملکت یا آدما یا حیووناش کار کرد. کمااینکه با کار کردن برای آدم ها یه وقتایی هم حال من خوب بود. از خوشحالیشون، خوشحال میشدم. ولی میدونی همه زدن قلبتو یه راه! کی میدونی صبر آدما نسبت به ظرفیتشون چقدره.. شاید هم یه روز همین خواننده ی این متن به روز من بیوفته.. کافکا اصلا مسخ رو از روی زندگی بعضی از ما آدما نوشت که تعدادشون هم کم نیستن. انجمن به فاک رفتگان یا اآوهدیم... انجمن افرادی که نارسایی مغزی دارن یا واژه ی بهتر اختلالات آب و هوایی در منطقه ی صفر مغزی!

بوسیدن روی ماه...